De eerste ervaringen uit Salland

In de regio Salland zijn de eerste casemanagers aan de slag. Het team is samengesteld en de eerste cliënten zijn bezocht. Hersenletselspecialisten Vjera Brinkman en Marjolein Lucassen, vertellen over hun eerste ervaringen.

“Echt superleuk”, vindt Vjera Brinkman haar nieuwe job als casemanager bij het onderzoeksproject Casamanager Hersenletsel. Samen met Marjolein Lucassen zit ze in team Salland, de eerste pilotregio van het project.

Vjera en Marjolein zijn gepokt en gemazeld als het om niet-aangeboren hersenletsel gaat. Vjera werkte als senior-begeleider op woongroepen, gaf training aan nieuwe begeleiders én komt nu als individueel begeleider bij mensen met hersenletsel thuis. Ze is vanuit InteraktContour gedetacheerd in het project. Marjolein werkt als zorgbemiddelaar bij Zozijn en heeft daarnaast projecttaken: ze regelt alle trajecten rond nieuwe woonvoorzieningen voor mensen met hersenletsel.

Marjolein Lucassen, casemanager

Marjolein: “Dit werk past goed bij me. Ik kan veel NAH-ervaring inbrengen. Je moet de regels kennen en weten waar je iets kan halen. Ik weet niet alles, maar ik weet wel hoe ik erachter kan komen. Ik hoop dat er deuren opengaan voor cliënten en dat we een signaal naar ministerie af kunnen geven. Hersenletsel kan ons allemaal overkomen, het is geen ver van mijn bed show.”

Bak aan ervaring

Het team in Salland bestaat uit negen casemanagers en één coördinator. “Het is een mix van mensen met allerlei specialismes. Er zit iemand uit de revalidatie in, maar ook een nazorgverpleegkundige neurologie, een fysiotherapeut, iemand met verstand van arbeid. Allemaal met een bak ervaring als het om niet-aangeboren hersenletsel gaat”, vertelt Vjera.

Maar te al te vaak zien Vjera en Marjolein mensen met hersenletsel totaal vastlopen in hun leven. Woonplekken, vooral voor jonge mensen met ernstig hersenletsel zijn een groot probleem, waardoor ouders te lang voor hun kind zorgen en overbelast raken, vertelt Marjolein. Voor nagenoeg alle cliënten geldt dat de zoektocht naar de juiste zorg op het juiste moment vaak slopend is. Voor Vera ligt het zwaartepunt bij de mantelzorger, die hele gezinnen of systemen overeind houdt.

Regie bij cliënt en netwerk

De eerste tijd is gewerkt aan teambuilding en is afgebakend wat een casemanager wel of juist niet moet doen.  “Een groot verschil met een individueel begeleider is dat de casemanager niet iedere week langskomt. We zijn ‘slapende’. Via de antwoorden die mensen invullen in de remindervragenlijsten beslissen we of we op bezoek gaan, of bespreken we of er andere ondersteuning nodig is. De regie ligt bij de cliënt en het netwerk.”

Het project Casemanager Hersenletsel bestaat uit twee delen: de zogenaamde vroeg-instroom en de zij-instroom. Onder vroeg-instroom vallen mensen die net ontslagen zijn uit het ziekenhuis met een diagnose die hersenletsel tot gevolg kan hebben. Onder zij-instroom vallen mensen die al langer dan zes maanden hersenletsel hebben en vastlopen. Voor beide groepen wordt het effect van casemanagement onderzocht.

Enorme zoektocht

Inmiddels hebben Marjolein en Vjera contact gehad met de eerste zij-instromers. Vjera bezocht een echtpaar waarvan de zoon op de verkeerde plek zat: in de psychiatrie. Daar is hij flink beschadigd. De jongen is onlangs verhuisd naar een zorgboerderij waar alleen mensen met hersenletsel wonen. De ouders hebben een enorme zoektocht gehad en lopen nog steeds tegen allerlei zaken aan. Zo liep het echtpaar aan tegen het regelen van de juiste WLZ-indicatie voor hun zoon via het CIZ en Zorgkantoor. “De ouders hebben al veel zelf geregeld. We hebben hun zoektocht gerapporteerd en geven nu advies aan zijn begeleiders op de zorgboerderij over eHealth en alarmering, omdat de jongen geen oriëntatie-gevoel heeft en weg kan lopen.”

Vjera Brinkman, casemanager

Marjolein hoopt binnenkort aan tafel te komen bij een man van vijftig zonder netwerk die naast hersenletsel óók dementie heeft en alle zorg weigert. “De huisarts laat zich niet afschepen, en is de enige van wie hij iets aanneemt. We trekken dus samen op.”

Daarnaast heeft Marjolein iemand rechtstreeks vanuit het ziekenhuis onder haar hoede gekregen. Een jonge vrouw van in de dertig met een prima baan die volop in het leven stond. “Ze kreeg een CVA en ontdekte eenmaal thuis dat ze veel restverschijnselen heeft. Ze heeft last van vermoeidheid en overprikkeling en moet nu ontdekken wat ze nog wél kan. Nu loopt het arbeidsonderzoek bij het UWV. Deze vrouw kan nog niet overzien wat ze allemaal tegen gaat komen. Als casemanager gaan we haar langdurig volgen en bijstaan.”D